Ρόης Παπαγγέλου - "Συνταξιοδότηση" - ποίημα - 1975 - ποιητική συλλογή "Πνοές"

 


Ρόης Παπαγέλου (Roy Papangelou)

« Συνταξιοδότηση »

ποίημα

ποιητική συλλογή « Πνοές » (1975)

 

 

 

 

 

 

            « Συνταξιοδότηση »

 

 

Στην κάρτα υπογράψαν τ’ όνομά τους

και γράψαν και αστεία όλοι μαζί,

που θάφευγε ο Σμιθ από κοντά τους

και θάφηνε τ’ απλό το μαγαζί.

 

«συνάδελφοι» είχε πει «καιρός να φύγω»

«τη σύνταξή μου παίρνω απ’ το σκαμνί»

– σαράντα χρόνια δεν είναι και λίγο –

Προσφέραν και κρασί σ’ ένα σταμνί.

 

Ακόμα κι απ’ το υστέρημα είχαν φέρει

μιά επίχρυση καδένα για τον φίλο,

και λούλουδα. Τού σφίξαν και το χέρι …

Αυτά του είχαν μείνει από τον μύλο.

 

 

 

                                          Ρόης Παπαγγέλου

 

 

 

               

 

 

 

[ το ποίημα

του Ρόη Παπαγγέλου

« Συνταξιοδότηση »

από την ποιητική του συλλογή

« Πνοές », Αθήνα, 1975. ] 

 

                 ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

 

 

 

 

poeta greco Ignoto

“ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ”

poetagreco.blogspot.com

[ ανάρτηση 15 Ιουνίου 2022: Ρόης Παπαγγέλου, «Συνταξιοδότηση», ποίημα ]

                                            

 

 


Ιωάννης Πολέμης - "Η Εικών" - διήγημα - 1887 - δημοσίευση φιλολογική εφημ. "Εβδομάς" (Εν Αθήναις)

 


Ιωάννης Πολέμης

« Η εικών »

διήγημα

δημοσίευση 1887

εβδομαδιαία φιλολογική εφημερίδα « Εβδομάς »

 

 

 

 

 

 

                                     « Η Εικών »

 

 

   Ο Στέφανος ήτο ζωγράφος. ζωγράφος την φύσιν και ζωγράφος το επάγγελμα. Ετελείωσε προ ετών τας σπουδάς του εν Αθήναις, μετέβη εις Μόναχον, όπου παρέμεινεν αρκετά έτη, επεσκέφθη είτα πολλάς πινακοθήκας και προ δύο ετών επανήλθεν εις Αθήνας, όπου μετά παλμών στοργής και προσδοκίας και μεθ’ υπερηφανείας ευτυχούς γονέως τον ανέμενεν η μήτηρ του. Τότε, μόλις ελθών, εγώρισε τους γονείς της Ειρήνης και δεν εβράδυνε να γίνη φίλος της οικογενείας της και τακτικός επισκέπτης, ιδίως τας εσπέρας.

   Η Ειρήνη δεν ήτο βεβαίως εξόχου καλλονής, το δε θέλγητρόν της ενέκειτο μάλλον εις τας πλήρεις ζωής και χάριτος κινήσεις του σώματός της ή εις τας γραμμάς και τα χρώματα της μορφής της.

 

 

   Τι ωραία που διήρχετο τας εσπέρας πλησίον της ! Η Ειρήνη, αφού προσέφερε το τσάϊ, εκάθητο προ του κλειδοκυμβάλου και ανέκρουε συχνότατα, καθ’ εκάστην σχεδόν, την δευτέραν βακαρόλαν του Μέντελσον, εις την οποίαν ο Στέφανος είχεν ιδιαιτέραν συμπάθειαν, διότι ως έλεγε, την ήκουσε πολλάκις εις το Μόναχον και τω έφερε γερμανικάς αναμνήσεις.

 

   Αι ημέραι παρήρχοντο ταχείαι ως ημέραι ευτυχίας, και ο έρως του Στεφάνου εκρατύνετο. Η Ειρήνη ήρχισε να τον εννοή προ πολλού ή μάλλον πριν έτι ο Στέφανος εννοήση εαυτόν.

   Η Ειρήνη δεν εσκέφθη ποτέ να γίνη σύζυγός του, εν τούτοις εκολακεύετο πολύ εις τον έρωτά του. διά τούτο δια παντός τρόπου προσεπάθει να τον τηρή υπό το κράτος της. Το πνεύμα της, το οποίον εθαμβούτο υπό της λάμψεως της δόξης ενός καλλιτέχνου, δεν ηδύνατο να διακρίνη την διαφοράν αυτού από των λοιπών ανθρώπων και ωνειροπόλει πλούσιον τραπεζίτην, όστις θα διήρχετο τας ημέρας του κερδαίνων, ενώ αύτη θα διέτρεχε τας οδούς επ’ ιδιωτικής αμάξης, ενδεδυμένη μεταξωτάς ή βελουδίνους εσθήτας. Ωνειροπόλει τοιούτόν τινα σύζυγον ή ωραίον αξιωματικόν, του οποία τα χρυσά σειρήτια θα ήστραπτον εις τους χορούς και θα επλήρουν το στήθος του τα ευνοϊκά σήματα του κοτιλλιών.        

   Ήτο ευτυχής ο Στέφανος διότι ενόμιζεν ότι είχεν εξυψώσει την καρδίαν της Ειρήνης και ότι είχε φωτίσει το πνεύμα της τόσον ώστε να εννοή την τέχνην και το αίσθημά του, να το εννοή και να ανταποδίδη μετά της αυτής τρυφερότητος, μετά της αυτής δυνάμεως.

 

   Εσπέραν τινά ο Στέφανος μετέβη κατά την συνήθειάν του εις τον οίκον της και εύρε τους γονείς της πολύ σκεπτικούς, αλλά βεβαίως δεν ετόλμησε να εξετάση το αίτιον. Την επαύριον εκλείσθη εις το εργαστήριόν του, απέπλυνε τους χρωστήρας του, διέλυσε τα χρώματα, άτινα τω εχρειάζοντο, έδωκεν εις τα φύλλα του παραθύρου του την απαιτουμένην κλίσιν, ίνα περιορίση το φως και διευθύνη κατά το δοκούν την ακτίνα αυτού, και ήλθε προ του γραφικού του σκίμποδος, εφ’ ού είχεν αναρτήσει ημιτελή εικόνα.

   Αίφνης εκρούσθη η θύρα του εργαστηρίου του.

– Εμπρός !  είπεν ο Στέφανος και έρριψε το βλέμμα επί της θύρας. Η θύρα ήνοιξε και εισήλθεν η μήτηρ της Ειρήνης, περιχαρής και μειδιώσα. Ο Στέφανος την υπεδέχθη περιχαρής και αυτός.

– Με συγχωρείτε, κύριε Στέφανε που σας διακόπτω από την εργασίαν σας, αλλ’ ήλθα να σας αναθέσω μίαν παραγγελίαν.

– Είμαι εις τας διαταγάς σας, κυρία μου.

– Ξέρετε, δηλαδή δεν ξέρετε (και εμειδίασεν η κακή) ότι η Ειρήνη πρόκειται ν’ αρραβωνισθή …

– Μπά ;

– Ναι, ήτο βλέπετε καιρός της πλέον.

– Και … αν επιτρέ …

– Ά! δεν είνε άνθρωπος, μήτε των γραμμάτων, μήτε της καλλιτεχνίας. είνε νέος με χρυσή καρδιά, και μάλιστα και με πολύ μεγάλην περιουσίαν. εκέρδισε πολλά εις τα Λαυριακά,  έπειτα ανακατεύτηκεν εις άλλας επιχειρήσεις, εις τας οποίας εφάνη πάντοτε τυχηρός. Τί τα θέλετε ; κάμω ένα γαμβρόν, όπως τον ήθελα.

– Ά, πολύ καλά … σας συγχαίρω … και … εψέλλισεν ο Στέφανος. Και … είπατε, εξηκολούθησεν, ότι έχετε να μου αναθέσητε μίαν παραγγελίαν ;

– Μάλιστα, κύριε Στέφανε, θέλω να σας παρακαλέσω να κάμετε την εικόνα της κόρης μου, επειδή ο γαμβρός μας πρόκειται ν’ αναχωρήση δι’ ολίγους μήνας και θέλει δα … η Ειρήνη … να του κάμη μίαν έκπληξιν.

– Ευχαρίστως, κυρία μου. θα σας παρακαλέσω όμως ... υπό έναν όρον : να δεχθήτε την εικόναν ως δώρον.

– Ώ ! σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Στέφανε. αλλά δεν είνε, μοί φαίνεται δίκαιον …

– Μην επιμένετε, παρακαλώ. Ειπέτε μου μόνον ποίαν ώραν θέλετε να έρχωμαι εις το σπίτι ;

– Όποιαν ώραν θέλετε σεις.

 

 

   Είκοσιν ολοκλήρους ημέρας ειργάζετο επί της εικόνος της ο Στέφανος. Είκοσιν ημέρας ειργάζετο μετά τέχνης, μετ’ αισθήματος, μετά πάθους, ίνα τελοιοποιήση έργον, προωρισμένον να συντελέση και υποβοηθήση τον έρωτα άλλου προς εκείνην, την οποίαν αυτός ο ίδιος ηγάπα και την οποίαν, χάριν αυτού του άλλου πάλιν, εστερείτο.

 

  Καθ’ όλον το διάστημα της επεξεργασίας της εικόνος η Ειρήνη εφέρετο προς τον Στέφανον μετά μεγάλης οικειότητος και ευπροσηγορίας. Ο Στέφανος πολλάκις αφηρείτο πλησίον της και ελησμόνει ότι δεν τω ανήκε πλέον, ελησμόνει ότι τω είχε κλεισθή πάσα θύρα ελπίδος και πολλάκις, και ακουσίως μάλιστα, ησθάνετο στιγμάς ευτυχίας.

 

   Μετ’ ολίγους μήνας ετελούντο οι γάμοι της Ειρήνης, εις τους οποίους ήτο προσκεκλημένος και ο Στέφανος. Όταν εισήλθεν, η  αίθουσα ήτο πλήρης προσκεκλημένων.

   Το μυστήριον ετελείωσε και αι ευχαί των προσκεκλημένων επανέφερον τον Στέφανον εις την πραγματικότητα. Τότε μόνον είδε την Ειρήνην, την νύμφην Ειρήνη με τον ποδήρη νυμφικόν πέπλον της.

   Τί ; άλλη λοιπόν Ειρήνη ενυμφεύετο ; δεν ήτο λοιπόν αυτή η Ειρήνη, την οποίαν ηγάπα ; Πόσον διάφορος, πόσον ωραιοτέρα ήτο η εικών !

   Από της στιγμής εκείνης ήτο βέβαιος ότι δεν την ηγάπα πλέον.

 

 

 

                                                         Ιωάννης Πολέμης       

 

 

 

[ το διήγημα

του Ιωάννη Πολέμη

« Η εικών »

δημοσιεύθηκε στην εβδομαδιαία φιλολογική εφημερίδα

« Εβδομάς »

  ( δντης: Ιωάννης Δαμβέργης )

Εν Αθήναις,

Έτος Δ΄, αριθ. 45, Σάββατον 5 Δεκεμβρίου 1887, σ. 5-7. ]

 

 

[ στην παρούσα παρουσίαση τμήματα μόνον του διηγήματος και όχι ολόκληρο το διήγημα.]

 

     ( το πρωτότυπο σε πολυτονικό )

 

 

Για το πλήρες διήγημα στην ηλεκτρονική δνση

του τεύχους (45, Έτος Δ’, 1887) της εφημ. «Εβδομάς»:  

   PDF File

 

 

Εβδομάς: επιθεώρησις κοινωνική και φιλολογική, Έτος Δ' - Περίοδος Δευτέρα, αριθμ. 45 / 05/12/1887

 

 

πηγή: Ψηφιακή αναπαράσταση τεκμηρίου και σχετιζόμενα μεταδεδομένα: © 2015

Βιβλιοθήκη και Κέντρο Πληροφόρησης,

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

  

 

 

 

 

 

Λόγος Έμφρων

logosemfron.blogspot.com

[ ανάρτηση 13 Ιουνίου 2022 : Ι. Πολέμης, «Η εικών», διήγημα ]

 

 

 


Δημήτρης Φιλελές - "Ο αυτοδημιούργητος" - διήγημα - δημοσίευση 2022 ετήσια περιοδική έκδοση "Νέα Φιλολογική Πρωτοχρονιά" (έτους 2022), Αθήνα

 



Δημήτρης Φιλελές

« Ο αυτοδημιούργητος »

διήγημα

δημοσίευση 2022

ετήσια περιοδική έκδοση « Φιλολογική Πρωτοχρονιά »

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο αυτοδημιούργητος

(διήγημα σαρκαστικό)

 

Καλό παιδί ο Στράτος αλλά άτυχο. Χάθηκε, δηλαδή, να γεννηθεί κι αυτός σ' ένα Λονδίνο, σε μια Νέα Υόρκη από πατέρα εφοπλιστή; Παρά πήγε και γεννήθηκε στον Φράγκο, ένα ορεινό χωριό της Καρδίτσας, από πατέρα γιδοβοσκό και μάνα που 'λιωνε καθημερινά στα χωράφια και στα ζωντανά. Κι όλη αυτή η ταλαιπώρια, ολοχρονίς, για ένα κομμάτι ψωμί.

Είπε κι αυτός να πάρει την τύχη στα χέρια του. Τι στον κόρακα; Τόσοι και τόσοι τα καταφέρανε. Αυτός δεν θα...

Σαν τέλειωσε το δημοτικό, άλλα γράμματα δεν ήθελε -φτάνουν και περισσεύουν- πήρε την ευχή των γονιών του, πήρε και κάτι ψιλά στην τσέπη που χρόνια τα μάζευε σπυρί σπυρί απ' τα μικροθελήματα και με δυο παπούτσια πάνινα, που λέει ο λόγος, βουρ για το Μεγάλο Χωριό, την Αθήνα.

Ξύπνιος ήτανε, καπάτσος ήτανε, σβέλτος στο ξεσήκωμα της κομπίνας ήτανε, το λέγανε όλοι στο χωριό, δε μπορεί, κάτι θα έβρισκε να κάνει, σε κάποια καλή τρύπα θα 'χωνε κι αυτός το κεφάλι του.

Οι πρώτες μέρες κύλησαν γοργά˙ μαζί και τα ψιλά του. Για δουλειά ούτε λόγος. Όλες οι πόρτες κλειστές, θεόκλειστες. Μικρός, χωριατόπαιδο, άσχετος. Ζορίστηκε. Χάλασε κι ο καιρός, αγρίεψε το ξεροβόρι, τον θέρισε η πείνα, του κοπήκανε τα ήπατα. Νυχτώθηκε στο δρόμο, άφραγκος και άστεγος. Βρήκε ένα απόμερο παγκάκι, κούρνιασε και περίμενε καρτερικά να ξημερώσει ο Θεός τη μέρα του...

Ώρα δωδεκάμισι το βράδυ. Ο κυρ Κώστας, ιδιοκτήτης του ψητοπωλείου «Η Βοσκοπούλα», προς τιμή της μοναχοκόρης του Φανής, κατέβασε ρολά, κλείδωσε τα λουκέτα του μαγαζιού και με την είσπραξη της μέρας στην τσέπη, διόλου ευκαταφρόνητη, πήρε το δρόμο για το σπίτι. Πέντε τετράγωνα πιο κει˙ ένα τσιγάρο δρόμος.

Στο μικρό πάρκο είδε ζουργωμένο τον Στράτο στο ξύλινο παγκάκι. Τον λυπήθηκε. Πλησίασε. Τον σκούντηξε. Ξύπνησε˙ μαύρος ύπνος, αλαφιασμένος. Η ιστορία του με πέντε λόγια˙ δεν είχε και πιο πολλά να πει, τον συγκίνησε. Ξανάνοιξε το μαγαζί. Του 'βαλε να φάει, πάντα κάτι μένει, στυλώθηκε, λίγδωσε τ' άντερό του. Τον πήγε στη σοφίτα. Ένα κρεβάτι ζεστό, σουβλακίλα και των γονέων.

- Καληνύχτα. Θα τα πούμε αύριο το πρωί.

Ξανακλείδωσε. Ξαναπήρε τον δρόμο για το σπίτι με ήσυχη συνείδηση.

Η κυρα-Μαρίκα, γυναίκα θεοσεβούμενη, λιγομίλητη και υποτακτική, άκουσε και δάκρυσε.

- Να το συντρέξεις το βαριόμοιρο. Ο Θεός μας το 'στειλε. Απ' τον Θεό θα το 'βρεις! (Θα δείξει...)

- Καλά. Κοιμήσου τώρα, μουρμούρισε ο κυρ Κώστας, ψόφιος απ' την κούραση, και γύρισε πλευρό. Σε λίγο το ροχαλητό του αντανακλούσε αδιάκοπα σ' όλους τους τοίχους της κρεβατοκάμαρας.

Από το άλλο πρωί ο Στράτος βρήκε δουλειά. Βοηθός γενικών καθηκόντων. Σκούπισμα, σφουγγάρισμα, καθάρισμα τραπεζιών και στη λάντζα άμα χρειαστεί. Τζάμπα φαΐ, τζάμπα ύπνος, μεροκάματο και ένσημο στο ΙΚΑ. Μπερεκετλής και τίμιος άνθρωπος ο κυρ Κώστας, από κοντά κι η κυρα-Μαρίκα :

- Μην τ' αδικήσεις το παλληκάρι!

Γιατί ο Στράτος, το πιστό σκυλί του μαγαζιού, έγινε πια παλληκάρι στα τρία χρόνια που κράτησε αυτό το βιολί. Ψηλός, γεροδεμένος, με κάτι μάτια σκέτο σπίρτο, που είχανε αρχίσει να βάζουνε φωτιά στην καρδιά και στο κορμί της Φανής. Ένα χρόνο μικρότερή του ήταν και πρώτη μαθήτρια στο σχολείο και όλο και πιο συχνά μπαινόβγαινε στο ψητοπωλείο δι' ασήμαντον αφορμήν˙ άλλοτε για ένα πεταχτό φιλί στον πατέρα της, άλλοτε για μια δήθεν υπενθύμιση από τη μητέρα της, άλλοτε χωρίς κανένα λόγο. Μα πάντα η τελευταία ματιά της πριν περάσει την εξώπορτα ήταν στον Στράτο, που της είχε πάρει τα μυαλά.

Στο μεταξύ ο Στράτος πήρε προαγωγή˙ αρχικά σερβιτόρος, λίγο αργότερα αρχισερβιτόρος. Δουλειά πολλή, δόξα τω Θεώ, κι όλη την είχε μάθει απ' την αρχή ως το τέλος, έκοβε και το μάτι και η γκλάβα του.

Ενθουσιάστηκε ο κυρ Κώστας, ο αγαθός ο άνθρωπος, τον άφηνε και στο πόδι του. Νάτος ο λεβέντης ο καραμπουζουκλής που άρχισε και τις διαταγές. Πρώτα στους σερβιτόρους :

- Πιο σβέλτα τα ψητά στο τρία!

- Τις πατάτες στο εφτά πριν κρυώσουν!

- Πάρ' τα πόδια σου, αλλιώς...

Μετά στη μαγείρισσα, γιατί κάθε σουβλατζίδικο που σέβεται την πελατεία του έχει και το μαγειρευτό του :

- Πιο ψιλή τη φέτα στη σαλάτα! Λιγότερο λάδι! Θα φαλιρίσουμε!

- Λιγότερη σάλτσα στη μακαρονάδα˙ δεν τρώνε στο σπίτι τους!

- Λιγότερο σκόρδο στο τζατζίκι˙ δεν είναι σκορδαλιά!

Τέλος στον ψήστη, που πολύ θα ήθελε να τον διαολοστείλει, αλλά είχε τρία παιδιά να μεγαλώσει και δάγκωνε τη γλώσσα του :

- Τα έκαψες τα παϊδάκια. Κόκαλα μείναμε!

- Αρπάξανε απ' έξω τα μπιφτέκια˙ άψητα είναι από μέσα!

- Παραψήθηκε το κοντοσούβλι. Τράβα το απ' τη φωτιά!

Κι όπως έψηνε τον ψήστη, έψησε... και τη Φανή. Από δω την είχε, από κει την είχε, της καλάρεσε η ιδέα, ήρθε ο έρως. Σφοδρός, έτσι είναι τα νιάτα, κεραυνοβόλος, έτσι συμβαίνει συνήθως, ονειροπόλος, το αλατοπίπερο της ζωής. Αναστενάξανε τα ντουβάρια της «Βοσκοπούλας», καθόσον ο Στράτος ήτανε και ο  κλειδοκράτορας του μαγαζιού εξαιτίας της σοφίτας, που εξακολουθούσε να είναι το νυχτερινό του καταφύγιο. Τώρα, όμως, είχε γίνει και η ερωτική φωλιά του παράνομου ζευγαριού.

Όλα αυτά βεβαίως κάτω από τη μύτη του κυρ Κώστα.

- Μην το μάθει ο μπαμπάς!

Ο ενδιαφερόμενος το μαθαίνει πάντα τελευταίος˙ και με τις ευλογίες και τις πλάτες, ως συνήθως, της κυρα-Μαρίκας.

- Καλό παλληκάρι, δουλευταράς, όμορφος, να προσέχετε όμως...

Πέρασαν ακόμα τρία χρόνια που πρόσεχαν (κάτι περίεργο τρέχει με τις τριετίες), τέλειωσε η Φανή το λύκειο, έδωσε και πανελλαδικές εξετάσεις, βγήκαν τ' αποτελέσματα, πέρασε στο Πανεπιστήμιο στην Αθήνα, όλα καλά και χαρωπά. Μαζί μ' αυτά όμως, βγήκαν και κάποια άλλα αποτελέσματα, ιατρικής φύσης, που βεβαίωναν ότι η Φανή πέρασε μεν, έμεινε έγκυος δε.

Φωτιά στα μπατζάκια μας! Το έμαθε, αναγκαστικά, και ο κυρ Κώστας, φύσαγε, ξεφύσαγε, το έφαγε αμάσητο. Στο κάτω κάτω, άλλο παιδί δεν είχε, γιο ν' αφήσει την επιχείρηση δεν είχε, στη δούλεψή του τόσα χρόνια τον είχε˙ αλλιώς το φανταζότανε, ας είναι...

Γάμος ενόψει. Προετοιμασίες να προλάβουν πριν τα γεννητούρια - τι θα πει ο κόσμος˙ ο κόσμος πάντα βρίσκει κάτι να πει.

- Πού θα μείνουν τα παιδιά;

- Μαζί μας!

- Δε σφάξανε!

Βαθιά το χέρι στην τσέπη. Τεσσάρι ρετιρέ κοντά στο πατρικό. Για να φροντίζει η γιαγιά το παιδί. Αμάθητη η Φανή - μόνο το «άλλο» ήξερε καλά. Γενναία αύξηση μισθού στον γαμπρό, έχει οικογένεια να θρέψει τώρα πια.

Εκεί απάνω έσκασε η επόμενη βόμβα. Πανεπιστήμιο τέλος, πριν καν ξεκινήσει. Διότι η Φανή έχει καιδική της οικογένεια τώρα. Ύψωσε ανάστημα ο «οικογενειάρχης» και πέρασε το δικό του. Όχι, παίζουμε!

Με τούτα και με κείνα κύλησε ο χρόνος κι ούτε που καταλάβανε πως ο γάμος θα γινόταν ίσα ίσα πριν το μαιευτήριο. Ήρθαν και τα συμπεθέρια στην Αθήνα, ο γιδοβοσκός και η Δήμαινα, να γνωρίσουν τη νύφη τους, να δουν και το εγγόνι τους. Πρώτη φορά στην Αθήνα και τελευταία, αφού δεν ξανάφυγαν ποτέ πια. Πάτησε πόδι ο γαμπρός, «όλοι χωράμε, τεράστιο είναι το σπίτι» (μάλλον η σύγκριση έγινε με τη σοφίτα), άλλο ένα χωνεμένο αμάσητο.

Γιος! Και το όνομα αυτού, φυσικά, Δήμος! Έτσι το έχουμε στο χωριό μας. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ε, τι να κάνουμε, γιος είναι αυτός, ας περιμένουμε το επόμενο. Ό,τι και να 'ναι, ή Κωστάκης ή Μαρικάκι.

Κάπου εκεί ανάμεσα η μαμά Πατρίδα θυμήθηκε ότι ο Στράτος όφειλε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Ώρα που διάλεξε... καθώς η κοιλιά της Φανής ξαναφούσκωνε και ο πατέρας «μετετέθη εις την παραμεθόριον». Τζάμπα πήγαν τα τραπεζώματα στο βουλευτή και τα κοψίδια στους παρατρεχάμενους. Στο λαιμό να τους καθίσουν!

Κι ο κυρ Κώστας, τώρα στα γεράματα, με πατίνια στα πόδια για να τρέχει να τους ταΐζει όλους, μικρούς και μεγάλους. Με το κεφάλι χαμηλά και την πίεση στα ύψη. Μόνο το βράδυ, που επέστρεφε αποκαμωμένος στο σπίτι, έβριζε τα μυαλά των γυναικών με όσα κοσμητικά επίθετα γνώριζε, την ώρα που η κυρα-Μαρίκα σταυροκοπιόταν και του 'λεγε :

- Μη σεκλετίζεσαι, άντρα μου. Θα 'ρθει το δεύτερο και θα δεις. Όλα θα φτιάξουν...

Ήρθε και το δεύτερο. Ήρθε και ο πατέρας από την παραμεθόριο με 48ωρη άδεια.

- Να σας ζήσει! Κορίτσι!

Και το όνομα αυτής; Γεωργία! Έτσι μάθαμε και το βαφτιστικό όνομα της Δήμαινας. Γιατί έτσι το έχουμε στο χωριό μας. Τα δύο πρώτα παιδιά είναι του άντρα. Είπε και ελάλησε ο πατέρας και κανείς δεν πρόλαβε να ρωτήσει «κι άμα δεν κάνετε άλλο, τι γίνεται;». Γιατί ο Στράτος πήρε το πρώτο αεροπλάνο και επέστρεψε στη μονάδα του.

Ξανά στο γκιζντάνι ο κυρ Κώστας, χαμάλης της οικογένειας, έδωσε τόπο στην οργή -τι άλλο να κάνει- και περίμενε ν' απολυθεί ο μακαντάσης που του ΄τυχε, μπας και πάρει ανάσα. Κι η πίεση ολοένα ν' ανεβαίνει σαν στροφόμετρο αγωνιστικού αυτοκινήτου.

Επέστρεψε ο Στράτος. Δόξα Σοι ο Θεός! Ανέλαβε την επιχείρηση. Στρογγυλοκάθισε στο ταμείο και επέβλεπε τους πάντες και τα πάντα˙ από τα φράγκα μέχρι... τον κυρ Κώστα, που τώρα σερβίριζε τους πελάτες λόγω μείωσης προσωπικού. Έχει έξοδα η οικογένεια, δε χρειάζεται η πολυκοσμία.

Έξοδο μεγάλο είναι και το αυτοκίνητο που πρέπει να χωρέσει τους γονείς, τα δυο παιδιά και τους παππούδες τους. Ο Κώστας και η Μαρίκα πάλι στην απ' έξω˙ ε, δε χωράμε όλοι, νταλίκα θ' αγοράσουμε; Μια άλλη φορά. Αλλά αυτή η άλλη φορά δεν ήρθε ποτέ.

Ήρθε όμως η ώρα των αποφάσεων. Και ο Στράτος είχε πάρει την απόφασή του, όπως πάντα. Γαμπρός και πεθερός μόνοι, μετά το κλείσιμο του μαγαζιού.

- Εγώ, βλέπεις...! (σκόπιμη παύση) Από παιδί σου δουλεύω (και σε δουλεύω)... παντρεύτηκα την κόρη σου (ας όψεται)... της έκανα και δυο παιδιά (σαν χάρη ακούστηκε)... την έχω κυρά κι αρχόντισσα (με τα λεφτά σου).. ενώ εσύ...

- Τι, εγώ; Έχεις παράπονο; πρόλαβε να αρθρώσει.

- Όχι, δε λέω αυτό, ίσα ίσα, και με το παραπάνω (α, νόμιζα), αλλά να... μεγάλος άνθρωπος είσαι... αύριο μεθαύριο, κούφια η ώρα (μπα, που να φας τη γλώσσα σου)... ξέρεις πόσα χρήματα θα μου φάει η εφορία για να περάσω την επιχείρηση στ' όνομά μου; (πες το, χρυσόστομε!)... κι έχω ολόκληρη οικογένεια πίσω μου... γι' αυτό λέω...

- Τι λες;

- Αυτό που κατάλαβες. Τα μιλήσαμε με τη Φανή και είναι απολύτως σύμφωνη!(Κι εσύ, Βρούτε!!!)

- Δε γίνεται. Κι εμένα τι θα μου μείνει;

- Μα όλα δικά σου... δικά μας θα είναι πάλι.

Τώρα προκόψαμε, ήθελε να πει, μα δεν το είπε. Σηκώθηκε, γύρισε την πλάτη, βγήκε έξω, άναψε τσιγάρο. Απαγορεύεται, κύριε Κώστα, του είχε πει ο γιατρός. Άντε να κουρεύεσαι και συ, είπε μέσα του.Βλαστήμησε την τύχη του και την κακιά την ώρα. Αχ, εκείνη η μαύρη ώρα, εκείνο το μαύρο βράδυ. «Ουδείς αγνωμονέστερος του ευεργετηθέντος» είχε διαβάσει κάπου. Τι σημασία είχε πλέον;

Σημασία είχε που δεν έβρισκε πουθενά το δίκιο του και την ησυχία του. Μάνα και κόρη κόμμα. Γαμπρός και πεθερικά, στα μουλωχτά, από κοντά. Πλειοψηφία. Ελάτε έξυπνοι να φάτε του κουτού το βιος. Είδε κι αποείδε˙ συμφώνησε.

Ο λογιστής εργάστηκε πυρετωδώς. Οι εφοριακοί έλεγξαν εξονυχιστικά την επιχείρηση και τα βρήκαν όλα εντάξει˙ τέτοια ατυχία. Μάλλον βοήθησε και λίγο γράσο απ' το γαμπρό, αλλά μέσα στη σκοτούρα του ούτε που το πήρε μυρωδιά ο κυρ Κώστας. Ο συμβολαιογράφος ετοίμασε τα σχετικά έγγραφα της μεταβίβασης του ακίνητου (ιδιόκτητο το μαγαζί). Ο Στράτος περιχαρής. Επιτέλους, αφεντικό! Ο κυρ Κώστας σύρθηκε ως εκεί για την τελευταία υπογραφή. Την έβαλε!

Άφησε κάτω το στυλό, έγειρε ξέπνοος στην πολυθρόνα, έκλεισε τα μάτια και είπε :

- Ησύχασα πια!

Και δεν τα ξανάνοιξε. Ποτέ πια!

Ο Στράτος φρόντισε τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια. Η τελετή στην ενορία της γειτονιάς και με δεσπότη παρακαλώ. Η μεταφορά των φίλων, γνωστών και συγγενών στο κοιμητήριο με δικά του έξοδα. Τα στεφάνια όλα με κόκκινα τριαντάφυλλα και λευκές κορδέλες. Επιστροφή στο κατάστημα για την καθιερωμένη ψαρόσουπα. Όλα άψογα. Θεός σχωρέσ' τον!

Την επόμενη μέρα, πρωί πρωί, ο Στράτος άλλαζε την επιγραφή του ψητοπωλείου : «Ο Ωραίος Φράγκος». Και από κάτω, με μεγάλα γράμματα : Στράτος Δ... & Υιός. Μέρες τώρα την είχε παραγγείλει. Λεπτό δεν άφησε να πάει χαμένο.

Η κυρία Λουκία με τον δεκαπεντάχρονο γιο της, τον Λευτεράκη, πελάτισσα τακτική, έτυχε εκείνη την ώρα να περνά απ' το απέναντι πεζοδρόμιο. Σταμάτησε και τον συλλυπήθηκε μ' ένα νεύμα από μακριά. Της ανταπέδωσε ευγενικά το χαιρετισμό.

Λίγο πιο κάτω, η κυρία Λουκία συμβούλευε τον γιο της :

- Τον βλέπεις τον κύριο Στράτο; Από παιδί στη βιοπάλη! Αυτοδημιούργητος! Έτσι να γίνεις και συ!...

 

 Δημήτρης Φιλελές

 

 

 

 

 

 

[ Το διήγημα του Δημήτρη Φιλελέ «Ο Αυτοδημιούργητος» δημοσιεύθηκε ως συμμετοχή στον ετήσιο τόμο της «Νέας Φιλολογικής Πρωτοχρονιάς» του έτους 2022.]

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πεζογραφικά περιεχόμενα του τόμου

της Ν.Φ.Π. (Νέας Φιλολογικής Πρωτοχρονιάς) 2022

 

 

Αφιερώματα 1922-2022:

 

Γεώργιος Αναστασιάδης - Ο οραματιστής της Αγίας Σοφίας - Πώς τον είδα για τελευταία φορά

Μαρία-Ελευθερία Γ. Γιατράκου - Με την ελπίδα του ξαναγυρισμού

Μάνος Κιλημάντζος- Οι Βουρλιώτες

 

 

Αφιερώματα σε πρόσωπα της τέχνης:

 

Καλλίτσα Γιαννοπούλου-Τσιάκα - Ζαχαρίας Παπαντωνίου (1877-1940), προσέγγιση στα ταξίδια του

Κώστας Ερανιώτης - Η ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη στα Φιλιατρά

Παντελής Ζωιόπουλος - Το φαινόμενο Μίκης Θεοδωράκης - Ο μουσικός ποταμός με την πιο πλατιά και βαθιά κοίτη

Δημήτρης Καραμβάλης – Ουώλτ Ουΐτμαν, ο ουμανιστής της ελευθερίας του ατόμου (130 χρόνια από τον θάνατό του)

Δημήτρης Καραμβάλης - Η ποίηση του Μίκη Θεοδωράκη

Παρασκευή Κοψιδά-Βρεττού - Μαρία Πολυδούρη: Έρωτας όπως επανάσταση… (120 χρόνια από τη γέννησή της)

Κυριάκος Κυτούδης - Νικηφόρος Βρεττάκος, 110 χρόνια από τη γέννησή του

Γιώργος Λιάκος - Θρασύβουλος Σταύρου (1886-1979)

ΌγλαΜεντζαφού-Πολύζου - Ο ζωγράφος Γεώργιος Ιακωβίδης

Κώστας Μίσσιος - ΛιλίκαΒολίδη, Μια «άγνωστη» Μυτιληνιά ποιήτρια και πεζογράφος με παρουσία στα λογοτεχνικά έντυπα της πρώτης δεκαετίας του περασμένου αιώνα

Γιάννης Νικολόπουλος - Μαρία Πολυδούρη, η ποιήτρια του πόνου και της αγάπης

Παυλίνα Παμπούδη - Τάσος Λειβαδίτης, 100 χρόνια από τη γέννησή του, Απόπειρα συνάντησης

Ιωάννα-Σταματίνα Παναγιωτακοπούλου - «Οι Δουβλινέζοι» του Τζέιμς Τζόυς

Νίκος Θ. Παναγιωτάρας - Τζέιμς Τζόυς (1882-1941, 140 χρόνια από τη γέννησή του)

Νίκη Σκουτέρη - Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1944)

 

 

Διηγήματα:

 

Αργυρώ Αγγελίνα-Ζωγράφου - Η αγάπη κυλάει

Βασίλης Αθανασιάδης - Ελλείψει κακού

Ιωάννα Μ. Αθανασιάδου - Ο χορός των αστεριών, Η νίκη, Καβαλάρηδες της νύχτας

Κλεονίκη Βασιλειάδου - Ο αντιποιητικός 18ος αιώνας (δοκίμιο)

Ειρήνη Π. Βεκρή - Νήσος Κίναρος 1922

Γιώργος Βουτσής - Η μαμή, τα νερά και οι… καπαρντίνες

Ελευθερία Γανωτίδου - Χιονιάς στον κήπο

Αθηνά Δασκαλάκη - Το ξέφραγο αμπέλι, Ταξίαρχος εν αποστρατεία

Έλενα Δεκάζου - Μία darling με μπαστούνι

Δόνα Αμαρυλλίς (Νατάσσα Θάνου) - Το πράσινο κοστούμι

Μαριαλένα Δισακιά - Η μηλόπιτα

Κωνσταντίνα Ζαγάρη - Σαν κοιμηθώ, Το πλάσμα μέσα μου

Κατερίνα Ζαχαριάδου - Η απώλεια του Ηρακλή

Αντώνης Θαλασσέλης - Η λακέρδα

Φώτης Κανελλόπουλος - Η εκδότρια βιβλίων

Κώστας Καπελούζος - Ο Κωνσταντής

Δήμος Α. Καρατζόγλου – Lacrima rerum στο πατρογονικό του παππού

Βασίλης Κυπριωτάκης - Ο χαμένος γιος και ο άγιος

Κώστας Λιάκος - Απάνθρωπη επιστροφή

Άννα Μοροζίνη - Ο φίλος του Θεού

Γιώργος Ν. Μουσταΐρας- Μες στο υπόγειο καπηλειό

Κωνσταντίνος Μπούρας - Ο θαυματουργός εύζωνας του Πλαστήρα

Χρήστος Ναούμ - Όνειρα καταγής

Χρύσα Νικολάκη - Ο τροχός της τύχης

Γιάννης Παρασκευόπουλος - Ήμασταν παιδιά, Η τηλεόραση

Χαρούλα Παρώνη - Το όνειρο του μπαρμπα-Νίκου

Μαίρη Παυλιδάκη - Σύνδεση, Τάισέ με

Κατερίνα Παύλου - Εν αρχή ην το «Χ», Λίλιθ (απόσπασμα)

Αλμπέρτος Σαμπάχ - Έρωτας σαν παραμύθι

Παυλίνα Στυλιανού - Μάσκα με όνομα

Πίτσα Σωτηράκου - Χάρε χαρά που μου ’φερες

Αλέξανδρος Γ. Τσαγκαρέλλης - Ήρθαν τα βαπόρια

Τηλέμαχος Τσελεπίδης - Ένα ανεπανάληπτο πάρτι

Σωτηρία Τσέλιου-Παππά - Γλάροι στον κήπο, Η κηδεία, Η επέτειος

Γιώργος Τσομπάνογλου - Η είσοδος

Δημήτρης Φιλελές - Ο αυτοδημιούργητος

Δήμητρα Φώτου - Για ένα ποδήλατο

Μανώλης Χετζογιαννάκης - Του Προφήτη Ηλία τη μέρα

Χρύσα Χρονοπούλου - Έλα μαζί μου στον έβδομο ουρανό

 

 

Δοκίμια - Άρθρα:

 

Μαρία-Μαρκέλλα Βαρώνη- Τα ταξίδια του Οδυσσέα με βάση τα ομηρικά έπη, ιστορικές πηγές και νεότερες επιστημονικές έρευνες (δοκίμιο)

Γεωργία Γιαμπουράνη- Μάθαμε να σκεφτόμαστε;(δοκίμιο)

Πιπίνα Δ. Ιωηφίδου-Έλλη - Διονύσιος ο Φιλόσοφος ή Σκυλόσοφος (ιστορικό άρθρο)

Παναγιώτα Μπλέτα - Η έννοια της ελευθερίας τότε και σήμερα (δοκίμιο)

Φίλιππος Νικολόπουλος - Το νόημα της σημερινής κρίσης και οι επιπτώσεις της στις διάφορες πλευρές του πολιτισμού (δοκίμιο)

Γεωργία Ξανθάκη-Καραμάνου - Γιατί αγαπάμε τα αρχαία ελληνικά; (δοκίμιο)

Χρυσόστομος Χρυσόπουλος - Η αποδοχή του «άλλου» (δοκίμιο)

 

 

Μελέτες:

 

Ιωάννα Κονδύλη - Μια νέα ερμηνευτική προσέγγιση της οικογενειακής δίκης του Διονύσιου Σολωμού

Άγγελος Ι. Μάλφας - Ηγεμών και πολίτης. Κριτική προσέγγιση στη σκέψη του Αγίου Ισιδώρου της Σεβίλλης ως προς την ισότητα και την ελευθερία του ατόμου

Ζωή Νασίκα- Η λογοτεχνία στο έργο του Ρήγα Βελεστινλή-Φεραίου

Παναγιώτης Σκορδάς - Ο Φιλοτεχνικός Όμιλος Χίου και τα εκατόχρονα του Ψυχάρη

Αγαθή Σολδάτου- Η υστεροβυζαντινή - ελληνική δημώδης λογοτεχνία

Τάκης Φάβιος - Η μουσική πολυπραγμοσύνη του Μίκη Θεοδωράκη

Ξενοφών Τζαβάρας - Ο ψυχορραγών ναυτικός. Ερμηνευτική προσέγγιση Ιμβριακού δημοτικού τραγουδιού

 

 

 

 

 

 

Λόγος Έμφρων

logosemfron.blogspot.com

[ ανάρτηση 12 Ιουνίου 2022 : Δ. Φιλελές, "ο αυτοδημιούργητος", διήγημα ]