Patty Pravo - H ελληνική χροιά - χρονιά της Patty Pravo (1976) - discography - MNHMOTEXNEION

 


  Στα 1976 η κορυφαία Ιταλίδα τραγουδίστρια  Patty Pravo κυκλοφόρησε δύο δίσκους μακράς διαρκείας με καθοριστική την ελληνική επίνευση.

  Ανάμεσα  στα τραγούδια  των δίσκων η καλύτερη εκτέλεση του Starvation των Socrates και επίσης η μοναδική εκτέλεση του So Long Ago So Clear του Vangelis.

 

1976 - “Tanto”

 

 

Το εξώφυλλο του δίσκου

 

 


 

 

Η  φωτογραφία του βινυλίου


 

 

Patty Pravo ‎– “Tanto” (album) (1976)

 

 

Tracklist

Tanto

Per Te Che Mi Apri L'Universo

Io Ti Venderei

La Mia Stagione In Più

Assurdo

Le Cicale

Per Amarti D'Amore

E Io Cammino (Evil Woman)

Dove Andranno I Nostri Fiori (Where Have All The Flowers Gone)

Eri La Mia Poesia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1976 - “Patty Pravo”

 

 

Το εξώφυλλο του δίσκου

 


 

 

Η φωτογραφία του βινυλίου

 


 

 

Patty Pravo - “Patty Pravo” (album)  (1976)

 

 

Tracklist

La Mela In Tasca  (Starvation)

Innamorata Io

Jmanja

Sconosciuti Cieli (So Long Ago So Clear)

Piramidi Di Vetro

Stella Cadente

Il Dottor Funky

Aeroplano

Grand Hotel

Facciatosta

Dirin Din Din

                                      

 

Προσωπικό σχόλιο:  

Α) “La Mela in Tasca” : H κορυφαία εκτέλεση του Starvation των Socrates.

Β) Η εκτέλεση του So Long Ago So Clear από την Patty Pravo (Sconosciuti Cieli) μάλλον είναι καλύτερη από εκείνη του Jon Anderson (των Yes) στο ίδιο τραγούδι στο άμπουμ του Vangelis “Heaven and Hell”. [;όσο βέβαια και αν αυτό αποτελεί ύβρη].

 

 

¨Πίσω από την παραγωγή και μουσική των δύο δίσκων

η μουσική ιδιοφυϊα

Vamgelis.

 

   


 

 

Οι φωτογραφίες προέρχονται από τον ιστότοπο δισκοπωλείο Discogs.

Για περισσότερες πληροφορίες για τους δύο δίσκους της Patty Pravo ανέτρεξε σε διαδικτυακά άρθρα του Φώντα Τρούσα.

 


ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΥΡΟΪΔΗΣ - ζωγραφική - ΜΝΗΜΟΤΕΧΝΕΙΟΝ

 



  Γεώργιος Μαυροϊδης  (1912-2003)

 


 

«Θάνατος του Μάρκου Μπότσαρη» (1961)

Λάδι σε μουσαμά

Διαστάσεις:  177 Χ 281 cm.

 

(Η φωτογραφία του πίνακα από τον ιστότοπο ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ)


Έφη Λιγούτσικου - ηλιοβασίλεμα (φωτογραφία) - ΕΙΚΑΖΕΙΝ

 


Έφη Λιγούτσικου

 


Φωτογραφία:  «ηλιοβασίλεμα»


Douglas MacDowell - ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΠΕΡΙ ΑΝΘΡΩΠΟΚΤΟΝΙΑΣ (1963) - ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ

 


Douglas MacDowell ATHENIAN HOMICIDE LAW

 

 

 

Douglas M. MacDowell, “Athenian Homicide Law in the Age of the Orators”, Manchester University Press, 1963.

 

 

(Τα κεφάλαια του βιβλίου)

 

 

/ - I. PURPOSES.

 

/ - II. The FAMILY.

 

/ - III. The BASILEUS (Ο «άρχων βασιλεύς») .

 

/ - IV. The AREOPAGOS. (Ο «Άρειος Πάγος»). 

 

/ - V. The EPHETAI (Οι «Εφέται»).

[: Αρποκρατίων: «οι δικάζοντες τάς εφ’ αίματι κρίσεις επί Παλλαδίω καί επί πρυτανείω καί επί Δελφινίω και  εν Φρεαττοί εφέται εκαλούντο».]

 

/ - VI. The PALLADION. (το «Παλλάδιον»).

[Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία, 57.3  :  «των δ’ ακουσίων [φόνων δίκας] καί βουλεύσεως κάν οικέτην αποκτείνη τις ή μέτοικον ή ξένον, οι επί Παλλαδίω [δκάζουσιν].»

 

/ - VII. The Delphinion (το «Δελφίνιον»).

  [Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία, 57.3: «εάν δ’ αποκτείναι μέν τις ομολογή, φή δέ κατά τούς νόμους, οίον μοιχόν λαβών ή εν πολέμω αγνοήσας ή εν άθλω αγωνιζόμενος, τούτω επί Δελφινίω δικάζουσιν»]

  [ διάταγμα του Διοφάντου, 410 π.Χ.: «εάν τις δημοκρατίαν καταλύη τήν Αθήνησιν, ή αρχήν τινα άρχη καταλελυμένης τής δημοκρατίας, πολέμιος έστω Αθηναίων καί νηποινεί τεθνάτω, καί τα χρήματα αυτού δημόσια έστω, καί της θεού το επιδέκατον. Ο δε αποκτείνας τόν ταύτα ποιήσαντα καί ο συμβουλεύσας όσιος έστω καί ευαγής.» ]

 [ διάταγμα του Ευκράτους, 336 π.Χ.: «εάν τις επαναστή τώ δήμω επί τυραννίδι ή την τυραννίδα συνκαταστήση ή τον δήμον των Αθηναίων ή την δημοκρατίαν τήν Αθήνησιν καταλύση, ός άν τον τούτων τι ποιήσαντα αποκτείνη όσιος έστω».]

 

/ - VIII. In PHREATTO. [ To «εν Φρεαττοί»].

 

/ - IX. The PRYTANEION and the PHYLOBASILEIS.

[Το «Πρυτανείον» και οι «φυλοβασιλείς»].

  [ Οι φυλοβασιλείς ήταν οι επί κεφαλής των τεσσάρων αρχαίων φυλών της Αττικής (πρό των μεταρρυθμίσεων του Κλεισθένη). Μολονότι είχαν εκτοπισθεί  πολιτικά πλέον από τις δέκα τεχνητές φυλές που δημιούργησε ευφυώς ο Κλεισθένης, παρέμεναν σε αυτούς κάποιες θρησκευτικές λειτουργίες. Στον πέμπτο και τέταρτο αιώνα π.Χ. λοιπόν τα καθήκοντα των φυλοβασιλέων ήταν κυρίως θρησκευτικά. (Πολυδεύκης, Ονομαστικόν, 8.III).]  

 

/ - X. OATHS.

 

/ - XI. WITNESSES.

 

/ - XII. PENALTIES and PARDON.

  [ Ο Δημοσθένης στο λόγο του «Κατά Μειδίου» καταγράφει τα διάφορα είδη τιμωριών που επιβάλλονται στην εκ προθέσεως ανθρωποκτονία, και προσπαθεί να την διαχωρίσει από την άνευ προθέσεως ανθρωποκτονία.

   Δημοσθένης, Κατά Μειδίου, 21.43: « οι φονικοί [νόμοι] τους μεν εκ προνοίας αποκτιννύντας θανάτω και αειφυγία και δημεύσει των υπαρχόντων ζημιούσι, τούς δ’ ακουσίως αιδέσεως καί φιλανθρωπίας πολλής ηξίωσαν». ]

   Η μέθοδος εκτέλεσης των καταδικασθέντων για ανθρωποκτονία: «αποτυμπανίζειν» («τύμπανον»). ]

 

/ - XIII. APAGOGUE and GRAPHE, («Απαγωγή» και «γραφή»).

 [Ο  Douglas MacDowell διακρίνει τρία είδη «απαγωγής» και ένα ακόμη είδος  «απαγωγής» αλλά όχι απολύτως σαφές.

      Το πρώτο είδος «απαγωγής»: Εάν ο άρχων-βασιλεύς είχε κηρύξει για έναν πολίτη να  «απέχει από τα νομικά ζητήματα (της πόλης)» και εκείνος, μεταξύ του χρονικού διαστήματος της προκήρυξης και της δίκης του σε κάποιο από τα ειδικά δικαστήρια φόνου, είχε βρεθεί στην αγορά είτε σε κάποιο άλλο μέρος στο οποίο απαγορευόταν να πάει, τότε μπορεί να υπόκειται σε «απαγωγή». Δικαζόταν, και εάν βρισκόταν ένοχος, η ποινή βρισκόταν στην ευχέρεια του δικαστηρίου.

     Το δεύτερο είδος «απαγωγής»: Εάν ένας πολίτης ήταν αποδεδειγμένα φονεύς, και βρισκόταν στην αγορά ή σε όποια άλλα μέρη ήταν απογορευμένα για τους φονείς, τότε μπορεί να υπόκειτο σε «απαγωγή», ακόμη και εάν δεν είχε προηγουμένως εις βάρος του καμμία προκήρυξη απαγόρευσης. Δικαζόταν, και εάν βρισκόταν ένοχος, η ποινή ήταν θάνατος. Η διαφορά ανάμεσα στο πρώτο είδος απαγωγής και σε αυτό, το δεύτερο, είναι ότι σε αυτό το δεύτερο είδος απαγωγής ήταν απαραίτητο για τον κατήγορο (και «απαγωγέα») να αποδείξει στο δικαστήριο ότι ο κατηγορούμενος ήταν φονεύς, ενώ στο πρώτο είδος απαγωγής το πιθανότερο ενδεχομένως ήταν να αποδείξει μόνον ότι είχε γίνει εις βάρος του κατηγορουμένου κάποια προκήρυξη απαγόρευσης.

    Το τρίτο είδος «απαγωγής»: Εάν ένας πολίτης είχε βρεθεί ένοχος σε δίκη φόνου και είχε τιμωρηθεί με εξορία, και μετά αυτός βρισκόταν πίσω στην Αττική, τότε μπορεί να υπόκειτο σε «απαγωγή» και να εκτελείτο χωρίς δίκη από τους θεσμοθέτες. ]

 

/ - XIV: VENGEANCE, CLEANSING, and DETERRENCE.

(Εκδίκηση, Καθαρμός, και Αποτροπή).


Έφη Λιγούτσικου - με θέα τη φύση (φωτογραφία) - ΕΙΚΑΖΕΙΝ

 


Έφη Λιγούτσικου

 


 

Φωτογραφία:   «με θέα τη φύση»

 


Kees van Dongen - ζωγραφική - ΜΝΗΜΟΤΕΧΝΕΙΟΝ

 



Kees van Dongen (1877- 1968)

 

 

 

 


Πίνακας του 1912

 Από το εκθετήριο της

Omer Tiroche Gallery


James F. McGlew - Τυραννία και πολιτική κουλτούρα στην Αρχαία Ελλάδα (1993) - ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ, ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΣΙΑ

 


James F. McGlew, TYRANNY AND POLITICAL CULTURE IN ANCIENT GREECE, 1993

 

 

James F. McGlew, “Tyranny and Political Culture in Ancient Greece”, Cornell University Press, Ithaca and London, pp. 234, 1993.

 

 

(Τα κεφάλαια του βιβλίου με τα υποκεφάλαια).

 

Introduction:

Tyranny and History.

 

Chapter One:

Tyrannus fulminatus: Power and Praise.

Stories of Founders. («οικισταί» ή «αρχηγέται»).

Foundation legends.

Tyrannical Memories.

The Poetics of Power: Pindar and Bacchylides.

 

Chapter Two:

Justice and Power: The Language of Early Greek Tyranny.

Kings in Homer and Hesiod.

Justice and the Cypselids.

Punishment and Power in Athens and Mytilene.

The Punishment of Tyrants.

 

Chapter Three:

The Lawgiver’s Struggle with Tyranny: Solon and the Excluded Middle.

Solon’s Justice

Solon’s Persona as Athenian Mediator.

Solon as Political Failure.

 

Chapter Four:

Master and Slave: The Fall of Tyranny.

Tyranny and Liberation.

Athens and its Tyrannicides. (Αρμόδιος και Αριστογείτων).

 

Chapter Five:

Narratives of Autonomy: Greek Founders.

Quests for Purification and Legitimacy.

Tyrannical Founders.

 

Chapter Six:

Lovers of the City: Tyranny and Democracy in Classical Athens.

Decree proposed by Demophantos in 410.

Pericles’ Funeral Oration («ελευθερία», «ερασταί της πόλεως», «φιλόπολις»)

Alcibiades’ behavior is a distortion of Pericles’ image of citizenship.

Tyranny and Tragedy   

Aeschylus’  Oresteia.

Sophocles’ Oedipus Tyrannus and Oedipus Colonus.

Plato’s Republic and the Extirpation of Tyranny.

 

Afterword:

Justice and Liberation.